باز ردایی به دوشم می افكنند

تا برهنه نباشم

گراناز موسوی

رنگها نقاشی می کشند و
مرا در شعبده ی چشمها
چون جای پای تبسمی از یاد رفته
می چرخانند
آه... ای " مونالیزای " بیچاره
بگو
رویای کدام مرد مجروحی تو ؟
نه مگر
راه بهشت
از لابلای اجسادی می گذرد
که تمام آنها با چشمانی بسته
هنوز
خواب زندگی می بینند .

**************

بعد از چند وقت دوری بازگشتم

از من که گذشت ..
اما اگر باز در سرت هوای خداحافظی داشتی، از همان ابتدا سلامی نکن..
لطفا!

باز تبر از کنار گفتن گذشت

و چیزی برای درخت نماند

نیمی شدم

نیمی سوز

از چهره هامان صورتکی سرخ

مانده برای صبح بعد

و اما باران

مثل همیشه نیمی خیس

نیمی تر

رویای درخت را

از خواب دارکوب های گمشده می شوید.

 دیکته می نویسم.
دیکته ی عشق
می نویسم.
مشق می نوازم.
سرود می سُرایم.
کلمه می بُرّم
و می دوزم به اصوات
تا پیراهنی شود
بر پیکرِعریانِ تنهاییِ من.
تا مرهمی شود
بر درد ِ بی درمانِ رسواییِ من.
... من؟
... من کیستم؟
هِه !
من همان مجنونم
من همان دیوانه
در به در، درپیِ تو
در پسِ این ویرانه.
... تو؟
... تو کیستی؟
افسوس ...
نمی دانم!
نمی دانم!

یه دلشوره ی عجیبی دارم .

احساس می کنم برگشتم به دوران کودکی ... مثل بچه ی کلاس اول که برای رفتن به مدرسه دلشوره داره .

همون حس رو دارم ... هم وحشت زده . هم هیجان زده . هم خوشحال و هم گریان .

بدجوری سر دو راهی گیر کردم .

دلم یه چیزی می گه و عقلم یه چیزی . تو این حال و هوا به ندای کدومشون گوش بدم که بعدا پشیمون نشم ؟

به هیچ عنوان حوصله ی غر غر شنیدن مامان و بابا رو ندارم که بخوان بگن :

ما این روزا رو برات پیش بینی کردیم ... خودت گوش نکردی .

خدایاااااااااااااااااااااااااا

خودت راه درست رو بهم نشون بده .